જગતઃ પિતરો વન્દે પાર્વતિ પરમેશ્વરો

પરમ પૂજ્ય પ્યારા પિતાને નમું છું

અવિભાજ્ય તેના સ્મરણમાં સરું છું

જતનથી ઉછેર્યો ગટરમાં ન ફેંક્યો

પિતા-માતા-ધાતાને  વંદન  કરું છું

નિરાકાર ઘટને તેં આકાર દીધો

ગુણોના પ્રદાતાને પૂષ્પો ધરું છું

મળી ભેટ ઉત્તમ પ્રથમ ખુદને ચાહુ

જીવનદાતામાં ઈશદર્શન કરું છું

રુએ રુએ તવ રુણ ઉપકાર અગણિત

જો ચાહુ ચૂકવવા ક્યાં ચુકવી શકુ છું

ભણાવ્યો ,ગણાવ્યો ,રમાડ્યો, હસાવ્યો

કૃતઘ્ની બની ગાળ ક્યાં દઈ શકુ છું ?

અનાયાસ પૂછે કોઈ નામ તારું

વિગતવાર હું તારી ગાથા વદુ છું

હું તારો તું મારો બીજું કૈ ના જાણું

જગે તેથી નિર્ભય બનીને ફરું છું

ઓ બાપા, દિપા શું ? ગીતાગાન ગાઉં ?

હવે તારું મલકાતું મુખડું સ્મરું છું

અહોભાગ સંસ્કાર અંતિમ કર્યા’તા

હું યે અગ્નિપથ પર પલેપલ સરું છું

કરી હું શકુ છું, બની હું શકું છુ,

હું કંકરથી શંકર બની પણ શકું છું

નથી દીન ‘દિલીપ’ મળ્યો વારસો જે

અનુભવનો વૈભવ વહેંચતો રહું છું

-દિલીપ ગજજર, લેસ્ટર